Moeten we bij dwingende controle eerst een veiligheidsanalyse doen en de pleger aanpakken, in plaats van te focussen op gesprekken met het slachtoffer?

Als er sprake is van geweld- wat doen we eraan om de pleger aan te pakken en slachtoffers en kinderen veiligheid te bieden? Nu lijkt het alsof de problematiek bij de slachtoffers zit. De uitdrukking ‘ik zit zoveel in mijn hoofd’ is een verkapte overlevingsstrategie en de enige manier om te helpen is niet om aan slachtoffers te vragen om te veranderen maar de dreging van de pleger weg te nemen en veiligheid voorop te stellen. Dit is ook juridisch de insteek van het verdrag van Instanbul. Hoe zien jullie dit?