Wanneer je als professional een gesprek voert met een kind, is het belangrijk dat je dat met interesse doet, naar het kind luistert en het kind serieus neemt. Je kunt namelijk maar één keer een eerste indruk maken. Maar hoe doe je dat op een goede manier? En wat is echt belangrijk voor een goed gesprek?
Deze praktische tips helpen je daarbij.
Dankjuliiewel voor deze handige gids. In de gids wordt volgens mij ervan uitgegaan, dat kinderen over het algemeen betrouwbare informatie geven en voldoende overzicht hebben over hun situatie om oplossingen aan te dragen (bijv. het voorbeeld dat de toverfee maakt dat haar ouders ieder een eigen huis krijgen, waarna de ouders inzagen dat een echtscheiding het beste was). Ik mis eigenlijk voorbeelden van of tips voor situaties, waarin kinderen niet (geheel) in staat lijken, hun situatie te overzien of waarin kinderen de spreekbuis van een van de ouders geworden lijken te zijn. Ik ben benieuwd of deze situaties bewust weg gelaten zijn? Of komt daar een aparte informatie / stappenplan voor?
Beste Ulrike,
Ik ben met je eens dat hier nuances in zijn.
Kinderen kunnen vaak heel goed voor zichzelf spreken binnen de mogelijkheden van hun leeftijd en de informatie die ze wel en niet hebben. Maar zij kunnen niet overzien welke conclusies getrokken gaan worden uit verschillende gesprekken (eventueel ook met broertjes en zusjes) door de volwassenen. Als je ze dus echt serieus neemt is er ook een vervolggesprek hierover.
Ik vraag me zelfs af of, in het voorbeeld van de twee huizen, het kind een scheiding voor ogen had. Het kan een manier zijn om aan te geven dat ze leed onder de wijze waarop de ouders nu samen waren. Maar heeft ze ook de informatie over welke andere mogelijkheden ouders hebben gehad in hun relatie of in de persoonlijke problematiek om te herstellen?
Een nare consequentie van een scheiding op grond van zo'n uitspraak van een kind kan zijn dat het kind voelt dat het de scheiding op haar geweten heeft. Ik heb hier meermalen intensieve traumatherapie over moeten geven aan adolescenten. Het trauma manifesteert zich nog sterker als het kind dacht dat wat in het gesprek besproken was niet in een verslag zou komen dat naar een grensoverschrijdende ouder of naar een rechter ging.
Dit sluit ook aan op jou opmerking, Ulrike, over kinderen die de spreekbuis van één ouder lijken te zijn. Dan gaat het in bredere zin over kinderen die niet vrij kunnen spreken. Ook dat verdient respect en in het uiterste geval kan het dan beter zijn het kind ook niet klem te zetten door het te laten spreken. Dan vraagt het de moed van anderen die de situatie zien en horen om te spreken.
Dank voor de terechte opmerkingen dat het belangrijk is om ook specifiek aandacht te hebben voor deze groep kinderen. Het is altijd belangrijk om met het kind te blijven praten, maar hoe je dat doet kan in deze situaties inderdaad anders zijn. Het is altijd belangrijk om zorgvuldig te blijven.
Doel van de gesprekken met een kind in de stappen van de meldcode is om het kind te informeren, het kind de kans te geven te vertellen hoe het met het kind gaat, hoe het kind de situatie beleeft en wat het anders zou willen. Daarbij kúnnen kinderen soms met hun eigen oplossingen komen en afhankelijk van de situatie, leeftijd etc. neem je dat mee in je afwegingen. Die verantwoordelijkheid blijft echter altijd bij jou liggen. De inschatting die je als professional maakt is in elke situatie anders. Luister daarom open naar het kind, zonder sturende vragen. Maar breng het kind nooit in de positie dat die het kind moet vertellen hoe ”het echt zit ”of wat er zou moeten gebeuren.
In dit interview met Monique Meulemans lees je meer over hoe je de stem van kinderen ook serieus serieus kunt nemen bij ingewikkelde scheidingen en ouderverstoting: https://www.augeomagazine.nl/stem-van-kinderen/ouderverstoting-monique-meulemans
Onderzoek naar sociale netwerken van ouders
Onderzoekers van het Sociaal en Cultureel Planbureau hebben in kaart gebracht hoe ouders denken over de rol van sociale netwerken bij het ouderschap en hun...
Hoe sociale steun het verschil kan maken
In de literatuur worden vier vormen van sociale steun onderscheiden: emotionele steun, praktische steun, informatieve ondersteuning en normatieve ondersteuning....
